شبکه های تلویزیونی آمریکا بهترند یا ماهواره ای ایران؟
نویسنده وبلاگ اجتماعی: "شریعتی پرست"
اخیراً گزارشی آماری از محتوای تلویزیونهای ماهواره ای ایرانی داشتیم که تصویر ناامید کننده ای را از فرهنگمان (یا حداقل فرهنگ رسانه ایمان) ترسیم میکرد. اما برای انصاف هم که شده باید یک نگاهی آماری داشته باشیم به تلویزیونهای آمریکایی تا مقایسه کنیم که اگر ما ایرانیها نیازمند چیزهایی مثل قرص فشار خون و ترک اعتیاد هستیم و رقص خانمهای نیمه برهنه خارجی بهمراه موسیقی خودی، آمریکایی ها کدام نیاز فرهنگیشان را از تلویزیونهایشان برطرف می کنند.
ما در منزل فقط نوع پایه تلویزیون کابلی را داریم که در منطقه ما حدود ۵۷ کانال دارد. آمارگیری از تلویزیون آمریکایی به راحتی تلویزیونهای ماهواره ای نبود چرا که تنوع برنامه ها در آمریکا خیلی بیشتر بوده و تکرارشان کمتر. مثلآ یک کانال که صبحها برای کودکان برنامه دارد، شبهای دیر وقت شروع می کند به تبلیغ پولدار شدن برای پدرومادر بچه ها (بزرگسالان) از طریق خرید و فروش املاک، و عکس مردی بینوا را قبل از پولدار شدن نشان میدهند که مثل این حقیر مشغول جمع و ضرب خرج ماهانه است، و بعد از خرید "کتاب پولدار شدن" نشان میدهند منتها اینبار با استخر و در آغوش چند خانم نیمه برهنه. پس از مدتی آمارگیری متوجه شباهتها و تفاوتهایی بین شبکه های ماهواره ای خودمان و تلویزیون آمریکایی شدم:
- آمریکایی ها هم مثل خودمان اهل قرص و دوا هستند منتها تنوع بیماریهاشان خیلی بیشتر از اعتیاد و فشار خون ایرانیهاست. مثلآ تبلیغات بسیاری برای داروهای تحریک جنسی مردهای آمریکایی دیده ام که اثر قرص را تا ۲۴ ساعت تضمین میکنند، اما نمی دانم چگونه؟ و یا قرصهای زیادی برای رفع یبوست که آنها هم تضمین کامل دارند منتها نمیدانم چگونه؟ مجموعآ شرکتهای داروسازی حجم زیادی از تبلیغات تلویزیونی را میخرند و دایم به مردم یادآوری میکنند که مریضند و قرص احتیاج دارند. اخیرآ تبلیغات یک بیماری جدید بنام "پای نا آرام"! را دیدم که گوینده میگفت: "آیا تا کنون شده که پایتان تکان خورده و آرامش نداشته باشد؟ این بیماری خطرناک فقط با قرص .. معالجه میشود."
- مبلغان داروی آمریکایی از مبلغان داروی ایرانی سر و حالتر بنظر می آیند و با خنده ای مصنوعی بر لب.
- تلویزیونهای آمریکایی راجع به خانم گوگوش با هم دعوایی ندارند. راجع به خواننده های خودشان هم همینطور. اساسآ با هم دعوایی ندارند بجز بحثهای زرگری سر انتخابات، که آنهم سالی یک بار وقتی رییس جمهور مهمانی ویژه میدهد برای مطبوعات آمریکا، همه با هم آشتی می کنند و مست. - آمریکاییها از ماهواره های ما کمتر خانمهای نیمه برهنه نشان میدهند، بجز شبکه اسپانیایی در آمریکا. - آمریکاییها فرش فروشی تلویزیونی کمتر دارند. بیشتر جواهر و کامپیوتر و لباس و لوازم خانه میفروشند. - در آمریکا حداقل ۲-۳ کانال مستقل خبری و سیاسی موجودند که بودجه شان را یا هدایای مردم تامین میکند (نظیر C-SPAN ) و یا از مالیات مردم و تقریبآ هر رویدادی و نظر هر کسی را منعکس می کنند. من شخصآ بسیاری از مذاکرات مجلس، مصاحبه با نویسندگان و گزارشهای تظاهرات مختلف به نفع صلح و غیره را فقط از این کانالها میبینم. مشابه ایرانی اش در ماهواره را نداریم و حیف! - ادامه دارد ...(مانند همه چیمان) ....
