روزنامه‌ی ترکیه‌ای، رژیم ایران را دمدمی مزاج و سردرگم وبلاتکلیف خطاب کرد

۴ سپتامبر ۲۰۲۶

نامه‌ای از آ. کریگ کوپتاس که در روزنامه‌ی «ترکیه تودی» منتشر شده، رژیم ایران را یک «شبح» از درون خالی شده می‌نامد! گزیده‌ای از آن در اینجا آمده است:

ایران دیگر یک کشور نیست یک ایدئولوژی مذهبی است. نه به معنایی که دیپلمات‌ها از این کلمه مراد می‌کنند. نه به معنای بوروکراتیک آن که امضاها، وزارتخانه‌ها، سلسله مراتب فرماندهی و ابلاغیه‌های رسمی را که روی کاغذهای ضخیم چاپ می‌شوند و سپس در کابینت‌های بایگانی ناپدید می‌شوند، تولید می‌کند. آنچه از ایران باقی مانده، چیزی عجیب‌تر است: نمازخانه‌ای که در آن مؤمنان هنوز به فراخوانی پاسخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را فرمان دهد.

حتی پس از شش ماه جنگ ویرانگر، حامیان ترامپ در آمریکا هنوز طوری رفتار می‌کند که انگار یک مرکز تماس سیاسی در تهران مخفی است. آنها اتاقی با دیوارهای چوبی را تصور می‌کنند که در آن یک مقام خسته تلفن را برمی‌دارد، با جدیت گوش می‌دهد و دستورالعمل‌ها را از طریق نردبان فرماندهی منظم منتقل می‌کند. این خیال‌پردازی قبل از خشک شدن جوهر آخرین تفاهم‌نامه از بین رفت. آتش‌بس بیشتر یک وقفه بین انفجارها بود تا یک صلح.

مقامات آمریکایی اکنون آنچه را که از همان ابتدا آشکار بود، تصدیق می‌کنند: این توافق هرگز ارزش بررسی نداشت. از قضا، دلیل آن نه شکست نظامی، بلکه موفقیت نظامی بود. این حملات، سازوکاری را که قرار بود دیپلماسی را ممکن سازد، از هم پاشید. شما نمی‌توانید پس از تخریب دفتری که قرار است مذاکرات در آن تأیید شود، با یک سازمان مذاکره کنید.

دانشمندان علوم سیاسی دوران حرفه‌ای خود را صرف پرسیدن سوال معروف رابرت دال می‌کنند: «چه کسی حکومت می‌کند؟» در ایران امروز، پاسخ به این سوال به دلیل پوچی‌اش خنده‌دار است: هیچ‌کس نمی‌داند! شاید حتی افرادی که این عناوین را یدک می‌کشند هم ندانند.

رهبری غیرنظامی به بازماندگانی شباهت دارد که پس از سوختن برنامه‌ها، در میان بقایای دودآلود یک ایستگاه راه‌آهن سرگردانند. رؤسای جمهور، سخنگوها، وزرا - همه هنوز لباس اقتدار را به تن دارند، اما خود اقتدار مانند آب از میان بتن ترک خورده، لغزیده و رفته است.

یک جناح نقشه ترور می‌کشد در حالی که جناح دیگر جلسات دیپلماتیک را برنامه‌ریزی می‌کند. یک دست شاخه زیتون و آشتی هدیه میدهد در حالی که دست دیگر موشک دیگری را پر می‌کند. تحلیلگران این را یک تناقض توصیف می‌کنند. بیشتر شبیه چندپارگی است.

لباس‌های خالی و صحنه‌های منفجر شده

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، مدام مذاکره‌کنندگان بی‌تجربه را برای ملاقات با مقاماتی می‌فرستد که ممکن است دفاتر شیک، سخنرانی‌های جذاب و کت و شلوارهای کاملاً دوخته شده داشته باشند - اما هیچ‌کدام از این‌ها قدرت محسوب نمی‌شوند. آن‌ها می‌توانند تقریباً هر چیزی را قول بدهند، زیرا تقریباً هیچ چیز را کنترل نمی‌کنند. این دیپلماسی است که روی صحنه تئاتری اجرا می‌شود که پشت صحنه آن از قبل متلاشی شده است.

در همین حال، سپاه پاسداران همچنان بر اساس منطقی کاملاً خاص خود عمل می‌کند. ساختار فرماندهی آنها که مدت‌ها قبل از بمباران‌ها غیرمتمرکز بود، به شیوه‌ای متفاوت از نهادهای غیرنظامی پیرامونش پابرجا مانده است. چهره‌های غیرنظامی به جای تصمیم‌گیرنده، به مفسر تبدیل می‌شوند و رویدادهایی را که نه دستور داده بودند و نه از آنها جلوگیری کرده بودند، ترجمه می‌کنند.

وسوسه‌ای که در هر پایتختی وجود دارد این است که باور کنیم باید جایی «میانه‌روها» وجود داشته باشند. جایی در پشت پرده‌ها، یک تکنوکرات معقول نشسته و صبورانه منتظر است تا افراط‌گرایان خودشان را خسته کنند. این یک افسانه‌ی آرامش‌بخش است زیرا این ایده را حفظ می‌کند که هر درگیری در نهایت می‌تواند به قهوه، میزهای کنفرانس و زبان مورد قبول طرفین کاهش یابد.

واقعیت بسیار کمتر از این ها از منطق و عقل پیروی میکند.

توهم اقتدار

قدرت در نظام‌های انقلابی همواره ماده‌ای لغزنده بوده است. عناوین و القاب تا زمانی اهمیت دارند که دیگر اهمیتی نداشته باشند. نهادها تا زمانی وجود دارند که مردان تفنگ به دست تصمیم بگیرند که دیگر وجود ندارند. هر زمان که سازمان‌های مسلح کشف کنند که می‌توانند متمم‌های خود را با دود بنویسند، قوانین اساسی به ادبیات تزئینی تبدیل می‌شوند.

به همین دلیل است که رفتار رژیم پس از ضربات شدید نظامی بسیار نامنظم به نظر می‌رسد. این تناقض لزوماً نشانه‌ای از استراتژی نیست. ممکن است صرفاً نشانه‌ای از این باشد که دیگر هیچ رهبری در مقابل ارکستر نایستاده است. بخش سازهای بادی برنجی یک سرود و بخش سازهای کوبه‌ای سرود دیگری می‌نوازند، در حالی که گروهی از افراد پشت صحنه در حال حراج ویولن‌ها هستند.

...

مذاکره با ارواح

اگر فرض ما درست باشد - اینکه اقتدار مرکزی ایران دیگر ترمیم پذیر نیست - ادامه چانه‌زنی با مقاماتی که نمی‌توانند به طور قابل اعتمادی بر نهادهایی که نمایندگی می‌کنند تسلط داشته باشند، اشتباه گرفتن مراسم با اصل مطلب است.

واشنگتن در چنگال فلج تحلیلی گرفتار شده است. با وجود شواهد فزاینده‌ای مبنی بر اینکه مذاکره‌کنندگان قدرت اجرای آنها را ندارند، مذاکرات را ادامه دهد یا فشار اقتصادی را تشدید کند و سعی کند شریان‌های مالی تغذیه‌کننده مراکز قدرت باقی‌مانده را منقبض کند یا عملیات نظامی را با این باور از سر بگیرد که مبارزات ناتمام به ندرت با گذشت زمان آسان‌تر می‌شوند....

می‌توانید نامه کامل را اینجا بخوانید .

مرتبط با ترکیه:

مرتبط با ترامپ:

» این خلاصه فارسی نسخه کوتاه شده ایست از نوشتار کامل به زبان انگلیسی. در صورت تمایل به دریافت ترجمه کامل با ما تماس بگیرید.

ترکیه

ترامپ

رویدادها یا کسب و کار های نزدیک

با ما تبلیغ کنید

مقرون به صرفه تر از فیسبوک، رادیو، تلویزیون و مجلات برای رسیدن به مخاطبان ایرانیِ: هزینه‌ تبلیغات هدفمند "محلی" در کدوم در کنار اخبار و رویدادهای پر بازدید به طور متوسط بین ۱۰ تا ۵۰ دلار به ازای هر ۱۰۰۰ بازدید‌کننده می‌باشد

رویدادهای ایرانی سراسر جهان

کدوم ماهانه بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ رویداد جدید مورد علاقه ایرانیان را از طریق روباتیک یا از طریق ثبت توسط کاربران و برنامه گزاران پردازش و روی نقشه مکان بندی می‌کند. شما هم رویداد خود را از طریق فرم تماس اضافه کنید.