مهمترین فناوری چین که برای آبادی ایران واجب است

۵ ژوئن ۲۰۲۵

بلاگ کدوم , ویدئوها , اجتماع , دانش و سلامت

در حالی که ایران و کشورهای دیگری مانند یمن به سلاح‌ها یا محصولات صنعتی چین متکی هستند، ارزشمندترین پیشنهاد فنی چین به کشورهایی مانند ایران و یمن، ۴۵ سال تجربه این کشور در ساخت «کمربند سبز» یا «دیوار سبز بزرگ» چین خواهد بود.

چین، مانند ایران، میزبان برخی از بزرگترین بیابان‌های جهان مانند تاکلیماکان و گوبی است. سال‌هاست که حدود ۳۰۰ میلیون نفر از ساکنان چین از طوفان‌های شدید شن و خشکسالی و حتی «باران خون»، «باران گل» یا «باران قرمز» که ترکیبی از شن و ماسه قرمز رنگ با باران است، رنج می‌برند. در سال ۱۹۷۸، چین تصمیم گرفت با راه‌اندازی پروژه «دیوار سبز بزرگ» برای ساخت دیوار سبزی به طول ۳۰۵۰ کیلومتر (۱۹۰۰ مایل) و طولانی‌تر از دیوار بزرگ چین، علیه گسترش بیابان‌ها اعلام جنگ کند تا دشمن اصلی چین، یعنی بیابان‌زایی و خشکسالی را مهار کند.

حداقل ۶۰۰۰۰۰ کارگر و بسیاری از ساکنان محلی در کاشت ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع درخت و درختچه در امتداد مرز شمالی برای جلوگیری از پیشروی بیابان و اثرات مخرب آن مشارکت داشته‌اند. این پروژه که با هدف کاشت ۱۰۰ میلیارد درخت تا سال ۲۰۵۰ انجام می‌شود، بزرگترین پروژه مهندسی اکولوژیکی در کره زمین محسوب می‌شود. این پروژه قرار است پوشش جنگلی را از ۱۰٪ به ۳۰٪ افزایش دهد. افزایش پوشش درختی به تثبیت منابع آب و تأمین منابع پایدار مانند چوب و سایر محصولات جنگلی (مانند میوه) برای مردم محلی کمک می‌کند.

طبق آمار رسمی، بیش از ۳۰ میلیون هکتار جنگل کاشته شده است و پوشش جنگلی چین از حدود ۱۰٪ از مساحت کشور در سال ۱۹۴۹ به بیش از ۲۵٪ در حال حاضر گسترش یافته است. در برخی مناطق، کمربندهای درختی و نوارهای بوته‌زار اکنون به طور قابل توجهی تپه‌های شنی در حال تغییر را مهار می‌کنند، در حالی که مزارع خورشیدی در بیابان، که بخشی از تلاش چین برای انرژی‌های تجدیدپذیر هستند، ریزاقلیم‌های خنک‌تری را برای پوشش گیاهی و دام ایجاد کرده‌اند. تصاویر ناسا در واقع تأیید می‌کند که چین و هند دو بزرگترین مشارکت‌کننده در ایجاد سیاره‌ای سبزتر در مقایسه با ۲۰ سال پیش هستند. اداره جنگلداری دولتی چین ادعا می‌کند که بیابان از سال ۱۹۹۹ کوچک شده و وقوع طوفان‌های شن ۲۰٪ کاهش یافته است.

اما این پروژه در ابتدا با موانعی روبرو شد .

درس‌هایی که از اشتباهات آموخته می‌شود:

بسیاری از گونه‌های معرفی‌شده در مراحل اولیه برنامه، به‌ویژه صنوبرهای سریع‌الرشد، کاج‌ها و اکالیپتوس‌ها که در مزارع تک‌کشتی پرورش داده شدند، برای محیط‌های خشک و خشن شمال چین مناسب نبودند. این درختان «غیربومی» که ریشه‌های عمیقی نداشتند و به آب زیادی نیاز داشتند، اغلب در ایجاد اکوسیستم‌های بلندمدت شکست می‌خوردند و به سادگی از بین می‌رفتند یا منابع آب را به خطر می‌انداختند. مزارع تک‌کشتی، اگرچه در ترسیب کربن مؤثر هستند، اما تمایل به حمایت از تنوع زیستی کم دارند و در برابر تنش‌های اقلیمی آسیب‌پذیرترند.

درختان نسبت به علف‌ها یا درختچه‌ها آب بیشتری مصرف می‌کنند و در برخی از مناطق جنوب غربی چین، کاشت درختان در مقیاس بزرگ منجر به کاهش قابل توجه سطح آب‌های زیرزمینی شده است.

پیشرفت در حال کند شدن است. تا سال ۲۰۲۴، پوشش بیابانی چین از ۲۷.۲ درصد در یک دهه پیش به ۲۶.۸ درصد کاهش یافته است. بنابراین، دولت چین به جای تکیه صرف بر جنگل‌کاری، تمرکز بیشتری بر حفاظت از پوشش گیاهی موجود، به ویژه علفزارها و بوته‌زارهای بومی که به طور طبیعی در برابر شرایط خشک مقاوم هستند، آغاز کرده است. این اکوسیستم‌ها نه تنها به آب کمتری نیاز دارند، بلکه از تنوع زیستی بیشتر و ذخیره کربن پایدارتر در درازمدت نیز پشتیبانی می‌کنند.

این طرح همچنین اکنون به جای تحمیل دستورات دولت مرکزی بر مردم محلی، مردم محلی بیشتری را درگیر می‌کند و به نیازهای آنها گوش می‌دهد.

اگر پروژه‌های احیای جنگل و فضای سبز به درستی انجام شوند، ارزان و به ویژه برای کشورهایی مانند ایران که منابع و درآمدهای نفتی وسیعی دارند، مقرون به صرفه هستند:

اکنون حتی کشورهای مجاور صحرا در آفریقا نیز که امکانات مالی آنها بسیار کمتر از ایران میباشد مشغول ساخت دیوارهای سبز مقرون به صرفه برای مهار رشد بیابان‌ها شده اند.

مرتبط با طبیعت: