سخنرانی که اوباما را مسحور کرد و هر ایرانی نیز باید او را بشنود (ویدئو)

۲۷ فوریه ۲۰۱۳

کمتر کسیست که رئیس جمهور آمریکا و همسرش برای شنیدن سخن او مثل یک دانش آموز گوش تا گوش بنشینند‌ مخصوصا که سخنران، "منتقد" اوباما باشد. اما شما هم اگر پای سخنان این سخنران بودید هم مجذوب او میشدید و هم متوجه میشدید چرا برخی‌ هنوز آمریکا را بهترین مکان برای افراد مستعد و پر پشتکار می‌دانند. ویدئوی زیر سخنان دکتر بنجامین کارسن Dr. Benjamin Carson، مدیر بخش جراحی اطفال بیمارستان جان هاپکینز (از معتبرترین بیمارستانها در آمریکا) را در جلسه اخیر "صبحانه همراه نیایش" با حضور اوباما و چند تن‌ از سیاستمداران آمریکا نشان میدهد. دکتر کارسن که در محله‌ای بسیار فقیر نشین توسط تنها مادر بیسوادش (بدون پدر) بزرگ شد، جوانترین مدیر بخش در تاریخ بیمارستان جان هاپکینز می‌باشد. او اولین جراحیست که در تاریخ (۲۶ سال پیش) عمل جراحی جدا کردن دوقلوهای به هم چسبیده را با موفقیت انجام داد. او هر چه موفق تر شد به بقیه نیز کمک بیشترکرد و اکنون بیش از ۵۰۰۰ دانش آموز مستعد ولی‌ فقیر بورسیه بنیاد خصوصی او هستند. گفته میشود او به قدرت نیایش و خدا اعتقاد قلبی دارد ولی‌ خیلی‌ هم پر پشتکار است و بیشتر از حرف زدن و شعار عمل می‌کند.

ترجمه فارسی‌ بخشی از این سخنرانی بی نظیر پس از پیاده کردن از ویدئو، در زیر آماده است.

دکتر بنجامین کارسن: "من یک دانش آموز کند ذهن بودم. همکلاسی هایم مرا ابله خطاب می کردند. قبول دارم که محیط زندگی خیلی بد بود. مادر و پدرم هنگامیکه من خیلی کوچک بودم طلاق گرفتند. ماردم که ۲۳ خواهر و برادر داشت، در سن ۱۳ سالگی ازدواج کرده بود. او پس از مدتی فهمید که همسرش یک زن دیگر نیز دارد و همین باعث شد طلاق بگیرد. او که فقط سه کلاس درس خوانده بود، ناچار بود به تنهایی از خود و فرزندانش مراقبت کند.

ما در فقر مطلق بودیم. من خیلی عصبی بودم و اصلا" اعتماد بنفس نداشتم. خلاصه شرایطم جوری بود که اصلا" امیدی به موفقیت نبود. اما با تمام مشکلات، یک نعمت بزرگ داشتم و آن مادرم بود که کاملا" به من باور داشت و در شدیدترین سختیها هم حاضر نبود قربانی شود. او هیچوقت عذر و بهانه ای برای مشکلات نمی آورد و به ما هم اجازه نمی داد چنین رفتاری داشته باشیم. حتی اگر ما گاهی اوقات برای عدم موفقیتمان بهانه می آوردیم او بلافاصله می پرسید: "تو عقل داری یا نه؟" و وقتی جواب مثبت می دادیم، می گفت: "پس می تونستی بدون توجه به اینکه دیگران چی می گن، خودت فکر کنی و یک راه حل پیدا کنی."

و این مهمترین کاری بود که مادرم در مورد من و برادرم انجام داد. چون وقتی افراد بفهمند بهانه آوردن فایده ای ندارد، شروع به یافتن راه حل می کنند و این مهمترین اقدام در رسیدن به موفقیت است.

برخی از افراد از عنکبوت فراری اند، برخی از مار و من از فقر. برای من بدترین چیز فقر بود و برای مادرم بزرگترین مصیبت این بود که نتایج درسی ما در مدرسه ضعیف باشد. او مداوما" دعا می کرد که خدا به او حکمت و تدبیر در زندگی عطا کند و معتقد بود که خداوند این نعمت را به او داده است. مادرم به شدت تماشای تلویزیون را برای ما محدود کرده بود و فقط اجازه می داد در هفته دو یا سه برنامه ببینیم. بقیه وقتمان را باید کتاب می خواندیم و آنچه یاد گرفته بودیم را مانند مشق بنویسیم و به او بدهیم تا بخواند. البته او قادر به خواندن نبود ولی ما این را نمی دانستیم.

این کار برای من خیلی سخت بود چون می دیدم دوستانم بیرون از خانه مشغول بازی و خوشگذرانی اند و من باید مشق می نوشتم. دوستان مادرم به این روش او ایراد می گرفتند و می گفتند، اینقدر که بچه هایت را مجبور به ماندن در خانه و کتابخوانی می کنی، وقتی بزرگ شدند از تو متنفر می شوند. من هم از دور این صحبتها را می شنیدم و در دلم به مادرم می گفتم که آنها راست می گویند. اما به هر حال مادرم به این حرفها توجهی نداشت.

پس از مدتی، کم کم علاقه زیادی به کتابخوانی پیدا کردم چون در عالم واقع فقیر بودیم، اما در دنیای درون کتابها، با تصور خودم به عنوان بخشی از داستان می توانستم همه جا بروم، هر کسی باشم و هر کاری انجام دهم. با خواندن داستانهای زندگی افراد موفق نکات مشترکی بین زندگی خودم و آنها می دیدم و فهمیدم که در زندگی آنکس که بیشترین نقش را می تواند در موفقیت من داشته باشد، خود منم.

من تصمیم گیرنده هستم. این من هستم که تصمیم می گیرم برای هر ایده ای چقدر انرژی صرف کنم. فهمیدم که می توانم سرنوشتم را کنترل کنم و در آن موقع بود که دیگر از فقر متنفر نبودم زیرا فهمیدم که آن شرایط موقتی است. میدانستم که می توانم شرایط را تغییر دهم و این سرآغاز تغییرات عمده بود.

نظام آموزشی ضعیف بسیار خطرناک است چرا که بنیانگزاران این مملکت سیستم حاکمیت را بر مبنای یک جامعه تحصیلکرده و آگاه پایه ریزی کرده اند. حال اگر سطح آگاهی و اطلاع جامعه کاهش یابد، آسیب پذیری بیشتر می شود. به همین دلیل است که نظام آموزشی نقش حیاتی برای جامعه دارد.

پزشکها و اساتید و افراد موفق می‌گویند سیاست یا امور اجتماعی به ما چه ربطی‌ دارد. برای آن دوستان خبری دارم: ۵ نفر از امضا کنندگان اعلامیه استقلال آمریکا و بنیانگذاران این کشور (آمریکا) پزشک بودند (و بسیاری دیگر از تجار و ..).

من به وکلا و سیاستمداران احترام میگذارم ولی‌ ما میدانیم که هدف اصلی‌ یک وکیل یا سیاست‌مدار مجرب برنده شدن طرف خودش در یک دعواست. واقعیت اینست که حل مشکلات یک اجتماع نیاز به "همفکری" دارد نه "رقابت" برای پیروزی.

من اهل شعار دادن هم نیستم. مطرح کردن مشکل بدون ارائه راه حل و بدون شروع از خود فایده ندارد. من و همسرم ۱۶ سال پیش یک بنیاد خصوصی راه انداختیم که به دانش آموزان مستعد ولی‌ فقیر بورس بدهد. کار نیک‌ به ثمر می‌نشیند. سال اول در ایالت مریلند ۲۵ بورس دادیم. سال گذشته در ۵۰ ایالت ۵۰۰۰ بورسیه داشتیم. انسانهای با هوش (و خیرخواه) "باید" به دیگران کمک کنند."

مرتبط با اوباما: