کشورهایی که مردم از مسیحیت و یهودیت فراری شده اند! و چرا؟

وبلاگ از "شریعتی پرست": شاید ندانید که مسیحیت در اروپا و مخصوصاً در مرکز تاریخی کلیسای کاتولیک یعنی ایتالیا بسیار کمتر از سایر نقاط جهان محبوبیت دارد:

• در میان گدایان خیابانی در ایتالیا تعداد زیادی کشیش مسیحی وجود دارند که این مطلب را نیز حاج مهدی خراسانی در کتاب سرگذشت زندگی خود (A Life of Blessing) منعکس کرده است و داستان واقعی کشیشی گدا در ایتالیا نیز که به دیدار پاپ رفت در منابع مختلفی نقل شده است.

• آمار ازدواجهای اروپا و ایتالیا نیز نشان میدهد که بسیاری از جوانان به یکی از "ارکان مقدس" کلیسای مسیحی یعنی "ازدواج" اعتقاد زیادی ندارند و خیلی از جوانان بدون ازدواج صاحب فرزند میشوند! و حتی قانونی در ایتالیا برای ثبت رسمی زوجهای غیر مزدوج تصویب شد.

• نخست وزیر ایتالیا (برلوسکونی) که قانون فوق را ضد "حرمت خانواده" خوانده است، خود از فاسدترین (از لحاظ اخلاقی) و مبتذل ترین سیاستمداران دنیا میباشد (دهها معشوقه، رابطه با فاحشه ها و ... - و دوستی نزدیک با قذافی!). فساد اقتصادی نیز در دولت و در میان مافیای ایتالیا بیداد میکند. در میان مردم و در کوچه و بازار نیز جیب بری و کیف دزدی و .. رایج است و دروغ در میان ایتالیایی ها هم مانند کشور خودمان ایران رایج میباشد.

• تمسخر کلیسا و کشیشها و متهم کردن آنها به فساد اخلاقی (بچه بازی و ..) در ایتالیا امری عادی است. فیلمهای زیادی نظیر فیلم سکسی (پورنو) "اعترافات" روحانیون مسیحی را به خاطر دورویی تمسخر میکنند.

در مورد یهودیت نیز، مردم کشور اسراییل از کم اعتقاد ترین مردم دنیا بوده و چندان به این مذهب اعتقاد ندارند. ۵۰ درصد متولدین اسراییل خود را مذهبی نمیدانند و ۱۵ تا ۳۷ درصد مردم نیز وجود خدا را به کل انکار میکنند. سیاستمداران اسراییل نیز نظیر ایتالیا در فساد مالی و اخلاقی مشهور میباشند. لذا در مرکز یهودیت جهان نیز اعتقاد به یهودیت و مذهب و اصول اخلاقی لطمه شدید خورده است.

اما چرا مذاهب در مرکز خود دچار انحطاط میشوند؟ در حالیکه در سایر نقاط که مذاهب سرکوب میشوند نظیر شوروی (کمونیستی) سابق اعتقاد به مذهب کماکان رایج است؟

آمار نظرسنجی موسسه گالوپ در سال ۲۰۰۸ نشان میداد که مذهبی ترین کشورهای دنیا (بنگلادش، سری لانکا، مصر، کنگو و ..) معمولاً جزو اقتصادهای فقیر میباشند و کم مذهب ترین کشورهای دنیا (سوئد، دانمارک، چکسلواکی، ژاپن، هنک کنگ، فرانسه و ..) معمولاً از اقتصادهای قوی و جوامع مدنی بهره مند هستند. اما با این تحلیل نمی توان متوجه شد که چرا مردم در مرکز رسمی مسیحیت کاتولیک (ایتالیا) و یهودیت (اسراییل) تا این همه "لامذهب" هستند؟؟

واقعیت اینست که اگر به تاریخ مذاهب نگاه کنیم، شباهتهای زیادی در صعود و سقوط آنها میبینیم. معمولاً مذاهب برای مبارزه با ظلمهای اجتماعی و برآورده کردن نیازهای اجتماعی و روحی (روحانی) مردم می آمدند. اول سرکوب میشدند ولی با اتکا به مردم رشد کرده و به مرور حکومتها که نمیتوانستند جلوی مذاهب را بگیرند، رهبران مذهبی را وارد قدرت حکومتی و اقتصادی کرده و به فساد میکشاندند که این آغاز سقوط مذهب در میان مردم میشود و روی آوردن به ادیان یا عقاید جدید و یا بی مذهب شدن. برای مثال، یهودیت برای مبارزه با ظلم به میدان آمد و در طول قرنها رشد کرد ولی از زمان وارد شدنش به حکومت و اقتصاد (نزدیک ۱۰۰۰ سال پس از آغاز یهودیت) انحطاط پایگاه مردمی اش آغاز شد تا جایی که رهبری یهودیت، قدرت مردمی، سیاسی و اقتصادی خود رااز دست داد (حدود ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پس از آعاز یهودیت)، مخصوصاً در مرکز "حکومتی شدنش" یا همان اورشلیم و اسراییل، تا جایی که با ظهور عیسی مسیح گفته میشود وی دفتر و دستک تجاری (دکان) روحانیون یهودی در کنیسه ها را منهدم میکرد.

ترانه "مذهبم از دست میرود" گروه محبوب "آر ای ام"

آیین زرتشتی با تاکید بر آفریدگار یکتا و پاکی پندار و گفتار و کردار، حدود ۵ قرن قبل از مسیحیت به مردم ارائه شده و به شدت رشد کرد اما حدود ۱۰۰۰ سال پس از ظهور زرتشت، این دین نیز به دین "حکومتی" تبدیل شده و موبدان زرتشتی (روحانیون) صاحبان قدرت و ثروت زیادی شدند و به مرور پایگاه مردمی خود را از دست دادند تا جایی که حدود ۱۲۰۰ سال پس از ظهور زرتشت، اعراب مسلمان به راحتی توانستند ایران "زرتشتی" را فتح کنند. این دین نیز در حدود ۱۵۰۰ سال پس از ظهور تقریباً تمام قدرت خود را از دست داد، مخصوصاً در مرکز ظهور آن یعنی ایران و افغانستان.

مسحیت نیز اگرچه خود برای مبارزه با ظلم حاکمان رومی و یهودی به میدان آمد اما مانند مذاهب دیگر نزدیک ۱۰۰۰ سال پس از ظهور خود وارد حکومت و اقتصاد و سیاست شده و دوران سیاه "قرون وسطی" و تفتیش عقاید و جنگهای مذهبی (صلیبی) با مسلمانان را رقم زد که منجر به سقوط پایگاه مردمی مذهب، و قرنها پسرفت علمی و فلاکت مردم و خونریزی شد تا جایی که حدود ۱۵۰۰ سال پس از ظهورش، و پس از رنسانس (تولد دوباره) فرهنگی، اروپاییان برای همیشه مذهب را از عرصه قدرت و حکومت و اقتصاد کنار زده و در بسیاری از اعتقادات خود شک کردند. این فرار از مذهب مخصوصاً در مرکز رسمی مسیحیت یعنی ایتالیا (رم) دیده میشود (که در ابتدای مقاله آمار مربوطه ارائه شد). در کشوری مانند فرانسه نیز که قرنها پیش روحانیون مسیحی زنان بدون شوهر را ننگ جامعه میدانستند امروزه بیش از نیمی از نوزادان پدر و مادرشان با هم مزدوج نیستند.

اگر تاریخ برای ما معیار باشد، باید متوجه شویم که نزدیک ۱۵۰۰ سال از ظهور اسلام میگذرد و دوراهی بزرگی پیش روی کشورهای مسلمان می باشد: یا مذهب را به طریقی "قرون وسطایی" عجین با قدرت و سیاست و اقتصاد نگاه داشته و با شروع رنسانس جدید (که شاید بتوان در حرکات اخیر خاورمیانه نشانه های اولیه آن را دید) برای همیشه آن را با مردم بیگانه کنند و یا مذهب را به ریشه روحانی و عرفانی آن بازگردانده و با نوسازی آن، موجب رنسانسی مذهبی گردند از آنگونه که دکتر شریعتی آرزو میکرد. اگر به تاریخ مذاهب بنگریم؛ این گزینه آخر اگر دیر نشده باشد، شاید تنها امید بازگشت نسل آینده به سمت مذهب باشد. این شاید همان اسلامی است که در کشورهای غربی ترویج میشود، نه در حکومت و نه در اقتصاد بلکه فقط در دلهای شیفتگان آن جا پیدا میکند. رشدش هم خارق العاده بوده است (گزارش در این لینک) شاید به همان سرعتی که مردم در ایران و سایر کشورهای اسلامی از دین زده میشوند!

نکته: من خود به خدا و پروردگار اعتقاد دارم اما در لیست "منکران خدا" میتوان صدها نام معروف در علوم و سیاست را دید. برخی از "منکران خدا"در صنعت سینما: وودی آلن، آنجلینا جولی، بروس لی، براد پیت، کیانو ریوز، رابرت آلتمن، جیمز کامرون، دیوید کروننبرگ، دنیل دی لوییس، چارلی چاپلین، پیتر فوندا، کاترین هپورن، جودی فاستر، جان مالکویچ، اندی رونی، استیو سودربرگ، اما تامپسون، جین وایلدر و ..). همچنین بارک اوباما رییس جمهور آمریکا در خاطراتش ادعا میکند که پدرش مسلمان زاده بوده ولی بعدها به "انکار خدا" پرداخته است، اگرچه خود اوباما خود را فردی مذهبی (مسیحی) میداند. در میان سیاستمداران "بی خدا" نام دیکتاتورهای خون ریزی مانند "پول پات" (کامبوج) و استالین (شوروی سابق) را نیز میتوان دید! باید گفت دست رهبران مذهبی دنیا درد نکند که این همه شخصیت جهانی را نه تنها از مذهب بلکه از خدا راندند!

وبلاگ از "شریعتی پرست"

نوشتار مرتبط:
اسلام گرایی در غرب: از مایکل جکسون تا کریسشن باکر